De grote ruimte achter de lens is geheel gevuld met glasvocht (corpus vitreum). Dit is een geleiachtige massa omgeven door een dun vlies. het glasvocht bevat geen bloedvaten, wel zitten er dunne vezels in die zorgen voor elasticiteit en stevigheid. Soms kan men die vezels in het eigen oog zien, mouches volantes (vliegende muggen), bijvoorbeeld wanneer men tegen een strak blauwe lucht of een wit plafond aankijkt. Met de loop van de jaren neemt de elasticiteit van de elastische vezels in het glasvocht af. Rond het 60e levensjaar gaat het glasvocht zich hierdoor verdichten en kan het gedeeltelijk los komen van het netvlies, een achterste glasvocht loslating. De ruimte die ontstaat wordt gevuld met kamerwater. Net zo min als mouches volants veroorzaakt dit problemen. Tijdens het ontstaan van de loslating kan men gedurende enkele dagen hinderlijke lichtflitsen zien. Dit wordt veroorzaakt door de trek aan het netvlies en het gaat vanzelf weer over.